5 Mart 2015 Perşembe

Gün Işığım Sönerse - Yeni Hayat


Göremediğimiz Tüm Işıklar kitaplığımızın en özel konuklarından biri. Baktığımız ama görmediğimiz ne varsa satır satır bize sunan bir anlatı. Ödülleri sıra sıra toplayan bir eserin içinde bizleri neler bekliyor diyerek bir merakla geçtim başına. 

Kitap kısa bölümlerle ilerliyor ve her bölüm başlığı bir ipucu oluyordu. El ilanları örneğin bir haberin gelişi aynı zamanda bir hissedişin belirtisi. Mürekkep kokusundan yazım zamanı tahmini gibi! İşte buraya dikkat doku dedim değil mi görmekten bahsetmedim!

Ana karakterlerden Marie - Laure görme kaybına uğramış genç bir kız. Hayatın içinde pek çok kez görme yetisini doğuştan ya da sonradan kaybeden bireyle karşılaşır geçeriz. Bakmayız bile ki görelim. Bize çarpmasın, hızımızı kesmesin yeter değil mi! :( Hayat acımasız, kader zaten zalim peki biz neyiz?


Gün Işığım Sönerse?

Küçük bir kız büyüyor, rengarenk hayatta yeni şeyler öğreniyor. Önce emekliyor sonra yürüyor. Soru soruyor, hafızasında tutuyor. Zamanla öğrendiklerini önce aile yardımıyla yapıyor derken bağımsız adımlar atıyor. Okul çağına gelmiş her çocuk gibi rengarenk bir yaşamda mutluluğu tatmak isterken gün ışığı zamanla sönüyor. Her gün görme yetisini bir parça daha kaybediyor. Göremedikçe ezberi zayıflıyor.Ezberi zayıfladıkça hayatta kalmak zorlaşıyor. Oysa onun tek derdi okuma yazma öğrenmek, renkli kalemlerle çizimler yapmak olmalıyken dokunduğu duvarların hangi sokağa ait olduğunu öğrenmesi gerekiyor.

Bir gün gün ışığı sönüyor, etraf karanlık, sessiz çığlığı duyan yok :(

Babası evladının hayatta kalabilmesi için yaşadıkları mahallenin minyatürünü yapıyor. Marie artık görmüyor dokunuyor. Dokunduğunu algılıyor ve adım adım rüzgarın kokusu bastığı toprağın eğimi derken yolunu buluyor.

Bir gün uzaktan bir ses geliyor, bir patlama ve ezber yine bozuluyor.

Gün ışığının söndüğü ve bir maketin aydınlattığı yaşam bir bombanın enkazı ile yeniden kararıyor.

Her geçen gün saldırıların arttığı savaş ortamında yapayalnız bir kızın bildiği sokaklarda bilemediği adımlar atarak ilerlemesi de hiç kolay olmuyor.

En azından bu yazıdan sonra etrafımıza bir parça daha dikkatli bakabilmeyi özümseriz.

Bizden farklı her canlının da bir dünyası olduğu ve o dünyanın da kendi içinde savaşlar yaşadığını idrak edebiliriz.

Biraz daha sabır biraz daha insaniyet...

GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR yüreğimizde aydınlansın diye...

Hiç yorum yok: