18 Şubat 2011 Cuma

MİM: Yolculuk Esnasında Unutulmayanlar...

Photobucket
Aslında bloğum açılır açılmaz aldığım ilk mimdi.Malesef bu günlere kadar yazılamamıştı.Sevgili arkadaşım Fato tarafından mimlenmiştim. Sözümü ancak yerine getirebildim.Aslında biraz da bilerek erteledim, yolculuk sırasında yer eden bir anı denilince son dönemde yaşadığım talihsizlikler geldi, yutkundum kaldım.Sevgili arkadaşımı o kadar özledim ki onun gönderdiği mimi hemen yanıtlamalı dedim. Başlıyoruz:
Photobucket
Yolculuklar hep hüzün verir bana, mutlulukla, sevinçle başlayanlar bile. Geçmişe dönüp bakıldığında yer eden, üzücü şeyleri anımsattığı için belkide ...

1-) Denizli macerası, daha önce bahsetmiştim.Başıma gelmeyen kalmadı...trajediydi resmen dileyen okuyabilir tıktık
2)Aydın macerası: hayatımın en anlamlı yüreğimin azına gelişi, bolca göz yaşı, heyecan, geçmek bilmeyen dakikalar...okumak için tıktık
3-)İstanbul- İzmir: sevgili arkadaşımın ameliyatı için İstanbul'a gidecektim aksi gibi yer bulamıyordum.Aydın'dan kalkacak arabada yer bulup 8 saatlik yolu 11,5 saatte gidişim, her an aklımın hastanede ameliyatına saatler kalan arkadaşımı düşünmekle geçişim zorlu bir yolculuktu.Geliş günüm öğrencilerin final dönemine denk gelince yine yer sorunu İstanbul'un bir ucundan diğerine otobüse binebilmek için koşturmamız.
4-)Aydın, bir okul günü: ameliyatın üzerinden 30 küsür gün geçmiş ilk defa evden çıkıyorum, önce taxi sonra servis sonra otobüs derken dolmuş...okula varıncaya kadar her vasıtada yeri öpecek kadar sürünmem, koltuk değneklerinin elimi su toplatması, merdivenleri oturarak çıkmam her şey ayağımın zarar görmemesi için...ama önemli olan bunlar değil.
Aydın'a hareket eden otobüs içinde ağaran günün ilk ışıkları ile gözlerimden yaşların boşalması! Bir yandan kazasız otobüse binmenin verdiği rahatlama, günler sonra dışarıya çıkmanın heyecanı, okula bu halde gitmenin verdiği inanamazlık, hayatın zorluğunu hissediş,kaderimi gözden geçiriş, bolca şükrediş, bir amacım olarak güne başlamanın mutluluğu, hayatım adına bir gün daha mücadele edebilme lüksü...karma karışık duygular..ve gurur evet kendimle gurur duyuşum.Bu kadar zorluğa rağmen şükredebildiğim, mücadeleden yılmadığım, lafta değiş fiilde oluşumun gururu. Bu hayatta ben de varım diyişim...
...
Bu mimi hobisini mesleğe dönüştürüp taçlandıran, hayata farklı bir pencere açan, insanları koşulsuz sevip mutlu kılan özel insan Zeynep'e gitsin.
Tarih84

Hiç yorum yok: