25 Şubat 2011 Cuma

Arada Kalmak...

Photobucket

Görsel kaynak

Akşama doğru, günün yorgunluğu çökmüş, vaktim de varken, keyifle bir saatlik uyku kaçamağı yapmalı dedim günden.Yatağa uzanmamla uykuya dalmam bir oldu. Bir süre sonra yüreğimin ağrısı ile uyandım. Ama nasıl bir kap sıkışması, nefes zor alıyorum. Bütün bu zorluğu yaşarken an be an rüyamın içinden kopuşum gözlerimin önünde...rüya demek ne mümkün KABUS! Kendime geldim, o kadar gerçekti ki yeniden uyumak, bu kabusa tekrardan dalmak istedim. Uyuyamayınca ağlamaya başladım, evde yalnızdım ve insan yalnızken kendini koyveriyor, kasılacak, saklayacak bir şey olmuyor...bağıra bağıra ağladım...rahatladım mı: hayır, çünkü hala

KABUSUMA GERİ DÖNMEK İSTİYORDUM!

Aşk, aşık olmak, aşık olduğun kişi ile aynı ortamda olmak başlı başına kabustur. Her birimiz hayatımızın bir anında yaşamışızdır bu duyguları. Birinden hoşlanırsın, belki de aşıksın. Derken olmadık biri ile görürsün ya da sen olmadık bir durumda kalakalırsın. O an ölmek istersin, hatta oradan yok olmak, ya da o kişiyi böyle görmemeyi dilersin...o anlar hem senin kabusun, olmaması gerekli bir günün olur hem de içinden çıkmak istemediğin bir an..neden mi? ....çünkü sen sevdiğinle aynı ortamda, hayatın aynı karesinde olmak için delicesine atan kalbini bile oracıkta teslim etmeye razı olacak kadar mutlusundur.

Aşk budur, insanı tarif edilemezlere sürükleyen, eşsiz duygudur!

Rüyama geri dönersem: bu kabustan uyanmayı hiç istemedim, hatta uyanma alametleri gösterirken kabusum fluğlaşırken bitmemesi için çırpındı ruhum. Kalbimin sıkışmasına bile razıydım, çünkü yaşadığım kaosun sebebini öğrenmek üzereydim. Sebep bile hikayesi işin beynimi kavuran adam vardı, yok ötesi...Korkular yaşatsa da, üzülsem de, lanet edeceğim şeyleri görsem de ben kabusuma geri dönmeyi istiyorum...hala nefes almakta zorlandığım anlar yaşıyorum... tırsıyorum...işte böyle matık sınırını çoktan aşmış duygulara teslim bir rüya...

Bu kabus beni kendime getirdi, kpss engelini aşmaşı, hayatımda isteklerime odaklanmalıyım, düş zincirlerimi kırmam için ayaklarım yere tam basmalı, hayatımın pusulası bende olmalı..istiyorum, savaşıcam ve yılmamaya yeminliyim...kendim için, ruhum için, hayatım için...

Tarih84

2 yorum:

Joey Potter dedi ki...

Ne desem bilemedim. Bu kadarı çok fazla ama bu bir simge hayatında ulaşmak isteyip de ulaşamadığın şeyleri temsil ediyor bence. Takma bu kadar. Her şey olacağına varır. KPSS ile ilişkilendirme bu konuyu. Seninle alakalı tamamen.Lütfen kendini yıpratma. Buradan yapacağım yorum bu kadar.

tarih84 dedi ki...

Joey Potter: kesinlikle, simgesel olamasa platoniz devamı olsa milyon kez yazardım ismini:)) kpss alakalı çünkü bana hayatta tutunma garantisi, iş garabtisi, kendi başıma istediğim yönde hareket garantisi sağlayacak bir kapı.mesleğimin yola devamı için giriş kapısı. o kadar gerçekti ki orada kalmayı istedim. kim olursa olsun yazımda da bahsettiğim gibi bazen aşk en nefredilesi anlarda bile kalmayı istetecek kadar delice bir duygu.